تفکرات مبهم، حرف های بی سر و ته، موجودات انسان نما. این زندگی ما. می گویند دنیای هزار و یک رنگ، کدام رنگ؟! همه اش سیاهی است و تنها همین سیاهی است که قابل تحمل است. و مرگ ... این مقدس ترین کلمه و زیباترین در این دنیای فانی. ای کاش، ای کاش که زندگی مرگ بود و مرگ. در وجود هیچ کس زندگی جریان ندارد به جای خون این پلیدی است که جریان دارد و کاش خون مرگ بود. با این همه ما هستیم و با هر نفس و به این زندگی تف می کنیم. حال و روز ما، دنیای ما، و هر چه که در اطراف ما هست از این بهتر نمی شود.

 

 ولی می رویم و جان می کنیم اما نمی میریم. گروهی که در خلسه دست و پا می زنیم تا بیشتر این هوای مصموم و متعفن را تنفس کنیم. و . . . همچنان زنده ایم. مرگ حسرت تمام آنهایی است که واقعیت را فهمیدند و لعنت به این واقعیت. مرگ ای کاش تمام آنهایی است که دیوانه می خواننشان. پس مرگ، این مطاع منفور احمق ها را به این دیوانه های مردم گریز دادن، کار سختی نیست. اما از همین هم دریغ می کنند. بیچاره مرگ و بی پناه دیوانه ها. 

نوشته شده در یکشنبه هفدهم شهریور 1387ساعت 19:12 توسط آیناز| |