کوبیسم نقاشی

گروهی از هنرمندان در سال ۱۹۰۷م. کوبیسم را آغاز کردند که عمیقا بر پیشرفت هنر مندرن اروپا تاثیر به سزایی گذارد. پیشکسوتان این هنر سزان، درون و ماتیس بودند. دغدغه اصلی آن ها تلاش برای راه حلی رسمی بر روی یک مجموعه ای از موضوعات تصویری در یک فضا بود. این گرایش در فرانسه منجر به پیشرفت های پیکاسو و براک گردید. در مرحله دوم کوبیسم که حدود ۱۹۱۳م. آغاز شد، هنرمندان دیگری از جمله گریس و لژه نیز به آنان پیوستند. بیانیه آن ها ترجمانی از نظر سزان مبتنی بر تبدیل اشکال کره، استوانه و مخروط بوده است که بتواند در قالب یک زبان، تصویری جدید پدید آید. این تقلیل و کاستن به اشکال هندسی "کوبیسم" اتلاق گردید. قبل از این جریان هنری نگاه دوربینی و توجه به ظواهر طبیعت و گرایشات تقلیدی مورد توجه بوده است.

در صورتی که موضوعات در مکتب کوبیسم حالتی دوبعدی و مسطح به خود گرفت و اشکال طبیعی تولدی دیگر به صورت اشکال هندسی یافت و یا درهم تنیدد شد و به سطوح کوچک تری تقسیم شدند.

موضوعات اصلی محدود به درختان و خانه می شد و از زندگی روزانه که به اعتراض در آمده، به اشکال جدید بیان می شد. یکی دیگر از ویژگی های مهم این بود که، این امکان را به ببیننده می داد تا شی را از زوایای مختلف ببیند. در مرحله اول هنرمندان در تلاش بودند  که اشیاء را از طبیعت خود جدا سازند و از سال ۱۹۱۳م. به بعد کوبیسم تحلیلی در حرکت پیشرو خود را آغاز کرد که سرانجام به کوبیسم ترکیبی انجامید.

در این صورت به جای حقیقت و علیت، هنرمندان ترکیب آثارشان را خارج از اشکال نیمه انتزاعی و به صورت آزاد ایجاد کردند.

همچنین در این دوره کلاژ پدید آمد. یک عمل چسباندن با مواد، قطعات روزنامه، پارچه، کاغذ دیواری که با ترکیب رنگ ادغام می گردید. این پاره های زندگی روزانه و به کارگیری مناسب آن ها از وجوه جدایی ناپذیر این جریان شد و بدین طریق هنری آزاد پدید آورد.

 

 

نوشته شده در یکشنبه ششم مرداد 1387ساعت 0:12 توسط آیناز| |