فوویسم

گروه هنرمندان فرانسوی که در سال ۱۹۰۵م. معروف به فووها و وحشیان شدند و مکتب هنری فوویسم را پایه گذاری کردند. اعضائ این گروه ماتیس که در سی و شش سالگی رهبر و سخنگو و درن، وان دونگن، دوفی و ولامنیگ بودند.

نام فوو یا ددگری به عنوان بدویت رام نشده مشتق شده و از هنرمندان گروه اول که در سال ۱۹۰۵م. تشکیل یافته بود اتلاق گردید. انجمن آن ها فقط به صورت تک رو بود که با زیبایی شناسی سازگاری نداشت. با این وجود آن ها فقط یک مقصد مشترک داشتند که ثبات حتمی یک سبک منتهی می گردید. سبک هنری نئوامپرسیونیسم و نمادگرایی خیلی زیاد با حال و هوای فوویسم، همچنین به نظرات سزان نزدیک بود. آن ها به زودی آموختند که چگونه به یک ترکیب بندی محکم با استخوان بندی دست یابند و با الهام از تمایل ضربات قلم تن ون گوگ و نقطه پردازی های سورا و به کارگیری رنگ های ناب، ترکیب های رنگی را پدید آوردند.

همچنین نور نقاشان امپرسیونیسم باعث ظهور مجدد در هنر فوویسم گردید. ویژگی کار آن ها آزادانه نشان دادن پدیده های واقعی و مجزا شدن از هر نوع نظریات و با قبول ناسازگاری ایجاد شد. رسالت آن ها در بیان یک موضوع خاص نبود بلکه منحصرا بر اثر یک القا متقابل رنگ ترکیبی بود که به صورت سطح و خط روی بوم می آمد.

عکس العمل فوویست ها بر ضد همه چیز خلاصه می شد و یک الگوی برخاسته از زندگی بود. نورافکنی فوویسم نیز بر گرفته از در کنار هم قرار دادن رنگ های مکمل تجسم یافت و به کارگیری زیاد از حد رنگ ناب و عدم اختلاط رنگ ها ویژگی کار آنان بود.

نیروی جوان فوویسم باعث ایجاد یک هنر تازه با نیروی زندگی بود که به عنوان یک گروه فقط دو سال دوام آورد. اعتقاد آن ها بر این بود که همه چیزشان در هنرشان نهفته و راه اجدادشان را دنبال کرده اند. فقط ماتیس این شیوه نقاشی را ادامه داد. با این وجود به ملایمت و با تجربه بیشتر شیوه ای در تقلیل فرم و اشکال به دست آورد.

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387ساعت 15:16 توسط آیناز| |