سورئاليسم

دوره هنري مکتب سورئاليسم در اصل يک جريان فرانسوي است که پيشوند "فرا" که بيانگر فراتر يا والاتر از واقعيت تعيين شده است.

اين جريان هنري با تاکيد بر عناصر بصري و با استفاده از ضمير نيمه هوشيار و يا تصورات رويايي و با يک روش مبتني بر اصول واقع گرايي آثار خود را به نمايش مي گذارد. اين مکتب در سال ????م. با يک گروه ترکيبي از نويسندگان و هنرمندان با بيانيه اي که توسط آندره برتون رهبر گروه بيان گرديد خود را معرفي نمود.

هنرمندان آن شامل آرپ، دکريکو، ارنست، ماگريت، ماسون، مان ري و ميرو مي شدند و در سال ????م. تانگي و در ????م. نيز دالي به آنان پيوستند و گروه هنري سورئاليسم کامل گرديد. آن ها به طور کلي هيچ سبک متحدي را به وجود نياوردند. بلکه با توجه به مقاصد وايده هاي خود، ابداعات شخصي، دست ورزي و غايت هنري کارشان بسيار متغير بيان مي شد.

اتحاد آن ها در الهام از روش هاي روانکاوي زيگموند فرويد مشترک بود که انديشه، احساس و بيشتر رفتار در ضمير ناخودآگاه را کشف کرده بودند و همگي اين ها اساس نيروهاي شخصيتي انسان را شکل ميداد.

اين کشف يک منبع عظيم را فراهم نمود که موضوع اصلي کا سوئاليسم ها را تامين مي کرد و سعي آن ها در اين بود که در قلمرويي غرق شوند که زندگي روزانه ناديده گرفته شده بود و تصورات خود را تجلي مي دادند. تا اين که يک حقيقت جديد آشکار گردد. نقاشي هاي آنان شامل چيزايي معمولي بود که ترکيب آن ها با اهداف الهامي بي سابقه اغلب در کنار يکديگر و با ايجاد مفاهيم عجيب غير منطقي به نظر مي رسيد.

تصوراتي که توضيح منطقي را به صورتي ترسناک و غير واقعي، رسواکننده و حتي گاهي طعنه آميز و اغلب با ظاهري باطل بيان مي شد.

هنوز در اين آثار احساس و قوه عقلاني نيز وجود داشت. طبيعت توسط تصورات اين هنرمندان بابه کارگيري روش ها و فنون جديد فروتاژ (مداد ساب) و کلاژ عکس برگدان ها (کهنه کردن ورقه هاي نقاشي شده) پديد مي آمد.

فعاليت اين هنرمندان در هيچ جاي ديگري مانند فرانسه تا اين حد حياتي و اساسي نبود، به همين علت پاريس توانست بار ديگر به عنوان يک مرکز پيشرفت بين المللي در هنر شناخته گردد.

 

نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم مرداد 1387ساعت 17:14 توسط آیناز| |